ឱវាទព្រះពុទ្ធជាឱសថសង្គម (៣៧)
សភាវៈជាបដិបក្ខគ្មានទីបំផុត។ ល្អជាគូនឹងអាក្រក់។ ថ្ងៃជាគូនឹងយប់។ ត្រូវជាគូនឹងខុស។ របស់ខ្ញុំជាគូនឹងរបស់អ្នក។ ការសរសើរជាគូនឹងការនិន្ទា។ សភាវៈទាំងអស់នេះជាបដិបក្ខនឹងគ្នាគ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ។ វាបង្កើតគ្នាទៅវិញទៅមក។ ថ្ងៃប្រែក្លាយជាយប់។ សេចក្តីស្លាប់ប្រែជាការកើតឡើងវិញ។ http://ift.tt/eA8V8J
ឱវាទព្រះពុទ្ធជាឱសថសង្គម (៣៧)
![ឱវាទព្រះពុទ្ធជាឱសថសង្គម (៣៧)]()
Reviewed by yim PH
on
1:41 PM
Rating:
